“I want to believe in the nobility of the human spirit.
I want to believe the horrors we witness and the misery we feel is
temporary,
the manifestation of a dark demon’s death rattle,
a demon that has marched ruthlessly across the planet for far too long.
I want to believe that we can no longer be seduced by its false promises
and as a result, it has fallen, never to rise again.
I want to believe that we will grant the beast a decent burial,
and will show it the respect it does not deserve.
I want to believe that we will mark its passing with the scattering of
seeds,
and in no way seek revenge as it would have wished.
I want to believe that in our newfound glory no new beast will take its
place,
and we can stand alone,
proud, yet wise enough not to let this feeling lead to a fall.
I want to believe that we can recognize each other,
befriend one another,
love one another,
and be certain that these new feelings will grow,
a gentle expanding universe with no boundaries.
I want to believe that we will fully deserve our place in this new eden.
I want to believe.
I want to believe all of these things.
I want to believe all of these things and more.
but, you caught me at a bad moment and I can’t”
“I do not like the human race. I don’t like their heads. I don’t like their faces. I don’t like their feet. I don’t like their conversations. I don’t like their hairdos. I don’t like their automobiles. I don’t like their dogs or their cats or their roses.”
– Charles Bukowski
(Source: nevver)
finding beauty in the dissonance
I believe that everything happens for a reason. People change so that you can learn to let go, things go wrong so that you appreciate them when their right, you believe lies so you eventually learn to trust noone but yourself, and sometimes good things fall apart so better things can fall together. but reality bites.
reality is an illusion bebeğim.
kararsız olmak ayıp bir şey değil lan. her insan gibi kendi dejavumun hışmından korkuyorum ben aslında. Sadece bunu düşüncelerime aktarabiliyorum farklı olarak. en küçük eylemimde çatallaşıp ortaya çıkacak olan çoklu evrendeki alternatif sonuçlarım beni çok korkutuyor sevgili Hugh Everett. Ki zincirin hangi halkasında olduğum da benim için büyük bi merak konusu.
Şartlandığımız şeyleri mantığa oturtmak neden bukadar önemli ayrıca bunu da bilmek istiyorum. Aldığımız risklerden yada seçimlerimizden doğan sonuçlar sadece gözlemcinin bilinci değil mi? fotonun dalga mı parçacık mı olduğunu belirleyen şeyin gözlemcinin bilinci olduğu varsayılıyorsa, hayatınıza yön veren kararlarınızın beyninizde tasarladığınız sonuçlarının ne olacağı da sizin bilincinize kalmış. Çünkü bir olgunun da fiziksel durumundan işler hale gelmesi ve gerçekleşmesi katılımcının varlığına bağlıdır. Evet belki varsaydığımız sonuçların sisteminde bir değişiklik olmaz ama, bu değişiklik durumun kendi potansiyelliğinde ve güncelliğinde ortaya çıkar. evet belki daha önce milyon kere denediğimiz ve aynı şekilde sonuçlanmış olan eylemin tekrar muhtelif hoş olmayan sonuçlar doğurabilme ihtimali var ama bunun da tek sebebi sayın gözlemcinin şartlanmış küçük bilincinden başka bir şey değil. Eğer sonuçlara olan inancımızı deneyimlere karşı da hissedebilseydik küçük kafalarımızı yeni potansiyel sonuçlara açık hale getirebilirdik. dolayısıyla aynı deneyimi farklı bir fiziksel sonuçla tekrar yaşayabilirdik.
Her gözlemcinin bilinç durumu “ikiye ayrılır” olarak kabul edildiğine göre, her gözlemci iki kez var olacak, ve her var oluşunda farklı deneyimler edinecektir. ve deneyim daha önce yaşanmış olsa bile , farklı sonuçlar doğurabilecek, ve gözlemci aynı deneyimin sonucunu kendi bilinciyle şekillendirebilecektir.
please god make tomorrow better.
understanding tiny reactions
”the shadow of the past holds the future hostage.” gerçekten. savaşın sonunu görebilmek için ölmeye gerek yok diye düşünüyorum.
have a nice day.
